ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΜΗ …
Μεσολάβησαν πολλά τοπικά πρωταθλήματα. Ο ΑΡΗΣ κέρδισε τον τίτλο στα 1949 και πήρε μέρος και πάλι στο πρωτάθλημα Ελλάδος. Εκείνη την εποχή σημειώθηκε μια εκστρατεία χωρίς προηγούμενο στην Αθήνα. Μια παναρειανή εκστρατεία 2.000 ατόμων με το πλοίο «ΤΕΤΗ» που φάνταζε από τα ύφαλα μέχρι τα φουγάρα του σαν κίτρινο μεταγωγικό. Την διοργάνωση της εκδρομής είχε αναλάβει ο Νίκος Καμπάνης που έμελλε αργότερα να διαδραματίσει σπουδαίο και ιστορικό ρόλο στον ΑΡΗ.

Ο ΑΡΗΣ στον πρώτο του αγώνα αντιμετώπισε τον ΠΑΟ, τον οποίο έσωσε από συντριβή ο διαιτητής Ζαπάρδας, που υποχρέωσε την κίτρινη ομάδα σε άδικη ισοπαλία (1 – 1). "Σφαγιάσθηκε" και στο στάδιο Καραϊσκάκη. Επόμενο ήταν λοιπόν να χάσει τον τίτλο, όπως έχασε στα 1950 στον τελικό για το Κύπελλο Ελλάδος από την ΑΕΚ, για να αποδειχθεί πως η τύχη δεν τον ήθελε ποτέ να το κατακτά. Του χαμογέλασε πολλά χρόνια αργότερα, στα 1970, μέσα στο Καυταντζόγλειο με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ, ύστερα από ένα φλερτ που κράτησε 38 ολόκληρα χρόνια. Εκείνη τη μαγική βραδιά, με το γκολ του Μανώλη Κεραμίδα, έσπασε μια παράδοση που κράτησε κοντά στις τέσσερις δεκαετίες και εκείνη την ιστορική βραδιά ο κίτρινος λαός τραγούδησε σαν ένας άνθρωπος το: « Μου ξανάρχονται ένα – ένα χρόνια δοξασμένα». Αλλά ώσπου να φθάσουμε στην κατάκτηση του πρώτου και μοναδικού Κυπέλλου Ελλάδος, ο ΑΡΗΣ των τροπαίων, ο ΑΡΗΣ που είχε τη … διαστροφή μόνο να … κερδίζει και να συντρίβει τους αντιπάλους του, πέρασε δύσκολα χρόνια και γεύθηκε πίκρες, που γεύονται μόνο οι μεγάλοι και δυνατοί. Οι μικροί και οι αδύνατοι, που δεν γεύθηκαν ποτέ το νέκταρ της νίκης και το μεθυστικό κρασί του θριάμβου, δεν νοιώθουν πόνο και οδύνη, όταν η ατυχία και η ήττα κτυπά την πόρτα τους. Αυτή η γεύση είναι για τους τρανούς. Και ο ΑΡΗΣ μόνο ΤΡΑΝΟΣ και μόνο γίγαντας υπήρξε. Για την ιστορία αναφέρουμε τα ονόματα των ηρώων που έχυσαν 28 κιλά ιδρώτα για την κατάκτηση του κυπέλλου. Είναι: Χρηστίδης, Πάλλας, Ραπτόπουλος, Σπυρίδων, Ναλμπάντης, Σεμερτζής (60’ Ψηφίδης), Συρόπουλος, Κεραμίδας, Αλεξιάδης, Παπαϊωάνου, Μιχαηλίδης.

ΠΡΩΤΟΣ ΣΕ ΟΛΑ
Ο ΑΡΗΣ γεννήθηκε για πρώτος και ήταν. Πρώτος σε τοπικά πρωταθλήματα. Πρώτος πρωταθλητής Ελλάδος, με την καθιέρωση αυτού του θεσμού. Πρώτος πρωταθλητής Ελλάδος, μεταπολεμικά. Και θα ήταν ο πρώτος πρωταθλητής Ελλάδος όταν θεσπίστηκε στο 1979 το επαγγελματικό πρωτάθλημα, αν δεν συνέβαιναν πολλά στον αγώνα μπαράζ του Βόλου, με τον Ολυμπιακό, με τον οποίο υπήρξε συμπρωταθλητής.

Ήταν πρώτος σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Πρώτος σε μεγάλους παράγοντες. Οι ετήσιες χοροεσπερίδες του άφησαν εποχές. Για τις γενικές του συνελεύσεις, ενδιαφερόταν όλη η Θεσσαλονίκη και η αθλητική ΕΛΛΑΔΑ. Πρώτος σε μεγάλες εκδρομές. Πρώτος στην ίδρυση συνδέσμων, φίλων οπαδών. Αυτοί οι σύνδεσμοι «γέννησαν» τους νέους παράγοντες, Μανωλόπουλο, Ιωαννίδη, Δεδέογλου, Μπουτοβίνο, Κεχαγιά κ.ά. Είπαμε: γεννήθηκε για πρώτος. Γεννήθηκε ΘΕΟΣ. Οι αγώνες του είχαν κάτι το μεγαλειώδες. Όλοι οι ποδοσφαιριστές του ήξεραν ότι οι αγώνες τελειώνουν μόνον όταν σφυρίξει το τέλος τους ο διαιτητής. Γι’ αυτούς μετρούσε και το 90’ του αγώνα. Και είναι δεκάδες οι φορές που οι κίτρινοι άσοι ανέτρεψαν δυσμενή αποτελέσματα. Γι’ αυτό όλοι έτρεμαν την τελευταία αντεπίθεση του ΑΡΗ. Γι’ αυτό οι κίτρινοι οπαδοί κι όταν έχανε η ομάδα μέχρι το 89’, είχαν την βεβαιότητα πως ο Κλεάνθης, ο Αγγελάκης, ο Κίτσος, ο Κολωνιάρης, ο Καζάντζης, ο Αλεξιάδης θα ανέτρεπαν την τελευταία στιγμή το δυσμενές αποτέλεσμα που θα οδηγούσαν τον αγαπημένο τους Άρη στη νίκη και το θρίαμβο. Η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου θα ήταν φτωχή χωρίς την παρουσία του Άρη. Το ίδιο και της Θεσσαλονίκης. Είναι η ομάδα που γνώρισε την δόξα. Την ακμή, αλλά και την παρακμή. Πάντα όμως κυριαρχούσε το σύνθημα «στώμεν καλώς ».

Κανένας δεν επισκέφθηκε τόσες φορές την Εδέμ του ποδοσφαίρου. Και κανένας δεν γνωρίζει από τους μεγάλους, ποσό τρομερό είναι κάτω από αντίξοες και ανεξήγητες πολλές φορές συνθήκες να βρεθείς στο έρεβος. Άτρωτος, όπως όλοι οι πολέμαρχοι, ευαίσθητος και τρωτός όπως όλοι οι μεγάλοι, βάδισε σε ατραπούς δόξας. Πέτυχε θριάμβους και τους έζησε. Γνώρισε την δόξα και την είδε να στεφανώνει. Τα χαρακτηριστικά του ήταν πάντα αδρά. Είχε όμως την ομορφιά του ανδρείου. Είχε πάντα μέγεθος ανυπέρβλητο. Σαν ομάδα πάντα κέντριζε και διέγειρε. Σαν σύνολο πάντα αποσπούσε το θαυμασμό και εισέπραττε το χειροκρότημα. Σαν σωματείο είχε μόνο στόχους υψηλούς και αγωνιζόταν τίμια για να τους πετύχει. Τον συγκινούσε πάντα η αναρρίχηση στα ύψη, που δεν τον ζάλιζαν και δεν του προκαλούσαν ίλιγγο.

Ήθελε να «πιάσει» πάντα την κορυφή και να την «πατήσει». Και το πετύχαινε. Ποτέ δεν αποθαρρύνθηκε από ατυχίες και ήττες. Τον διακατείχε πάντα ένα υψηλό αγωνιστικό φρόνημα και μια ιερή πίστη. Ο θαυμασμός που απέσπασε ο ΑΡΗΣ στην πολύχρονη ιστορία του, δεν είναι ανεξήγητος, όπως δεν είναι ανεξήγητη και η λατρεία του κόσμου . Λατρεύονται άλλωστε μόνο οι Θεοί. Ο ΑΡΗΣ υπήρξε και είναι θρησκεία. Και ο άνθρωπος έχει μια ροπή: ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΕ ΘΕΟΥΣ. Και ο ΑΡΗΣ με το ένδοξο παρελθόν του και με το σίγουρο μέλλον του που το εγγυώνται κορυφαίοι παράγοντες, αθλητές και οπαδοί είναι ΘΕΟΣ. Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Δοξάστε τον!